درمان فیبروئید رحم

درمان فیبروئید رحم

جدیدترین روش های قطعی درمان فیبروم رحمی کدام است؟
روش های طبیعی رها شدن از شر فیبروئیدهای رحمی چه است؟ درمان فیبروئید رحم بدون جراحی

به رشد بافت های زائد و غیر طبیعی در رحم فیبروئید های رحم  می گویند که اغلب در طول سال های زایمان ظاهر می شود. ليوميوما يا فيبروم رحم را ميوموس نیز می گویند. این عارضه خطر ابتلا به سرطان رحم را در پی ندارد و تقريبا هيچ گاه به سرطان مبتلا نخواهد شد. فیبرهای کوچک قابل تشخیص توسط چشم  نیستند و اغلب توسط میکروسکوپ قابل شناسایی می باشند. بیماران می توانند فیبروئید تک یا چندین را هم زمان با هم داشته باشند. در موارد شدید، چندین فیبروئید می توانند رحم را به اندازه ای گسترش دهند . در بسیاری از زنان فیبروئید رحمی ممکن است که در طول زندگی به آن مبتلا شوند، و اکثر زنان به این عارضه مبتلا خواهند شد. اما اکثر زنان نمی دانند که فیبروئیدهای رحم دارند، زیرا اغلب علائمی را ایجاد نمی کنند. بهترین متخصص زنان  ممکن است فیبروئید را به طور تصادفی طی یک آزمایش لگن یا سونوگرافی تشخیص دهد.

علائم فیبروئید رحم

بسیاری از زنان مبتلا به فیبروم رحم هیچ نشانه ای ندارند و بعد از مراجعه به متخصص زنان از وجود این عارضه مطلع می شوند. علائم را می توان تحت تاثیر موقعیت، اندازه و تعداد فیبروئیدها بررسی کرد در زنان مبتلا به علائم، شایع ترین نشانه های فیبروئیدهای رحم عبارتند از:

  • خونریزی قاعدگی شدید
  • ادامه داشتن دوره های قاعدگی بیش از یک هفته
  • فشار یا درد لگن
  • تکرر ادرار
  • مشکل تخلیه مثانه
  • یبوست شدید
  • کمر درد یا درد پا

وجود فیبروئید تا کنون باعث مرگ هیچ کس نگردیده، و هیچ گونه خطری را به همراه نیاورده است.

فیبرها به طور کلی بر اساس موقعیت آن ها طبقه بندی می شوند. فیبروم های داخل جمجمه در داخل دیوار رکتوم عضلانی رشد می کنند. فیبروم های زیر جلدی به داخل حفره رحم منتقل می شوند. فیبروئید های زیرینی به خارج از رحم سیر خواهند کرد.

درمان-فیبروئید-رحم

مراجعه به متخصص زنان چه زمانی باید صورت گیرد؟

  • داشتن درد در لگن و ادامه دار بودن این درد
  • دوره های قاعدگی بیش از حد سنگین، طولانی و یا دردناک
  • داشتن خونریزی به غیر از قاعدگی
  • مشکل در مثانه

علل فیبروئید های رحم

پزشکان علت فیبروئیدهای رحمی را نمی دانند، اما تحقیقات و تجربه بالینی به این عوامل اشاره دارند، از جمله:

تغییرات ژنتیکی:  بسیاری از فیبروئیدها حاوی تغییراتی در ژن هایی هستند که از سلول های عضلانی طبیعی رخ داده است.

هورمون ها استروژن و پروژسترون: این دو هورمون که باعث رشد رحم در طول هر دوره قاعدگی در آماده سازی بارداری می شود، به نظر می رسد که رشد فیبروئید را زیاد می کند. فیبرهای حاوی گیرنده های استروژن و پروژسترون بیشتری نسبت به سلول های عضلانی طبیعی رحم دارند. با توجه به کاهش تولید هورمون، فیبرها پس از یائسگی کاهش می یابند.

سایر عوامل : رساندن مواد غذایی که به  رشد این بافت های زائد در بدن کمک می کنند ، مانند فاکتورهای رشد توسط انسولین، ممکن است بر رشد فیبروم رحم تاثیر بگذارد.

پزشکان بر این باورند که فیبروئید رحم از یک سلول بنیادی در بافت عضلانی صاف رحم (میلومتری) ایجاد می شود. یک سلول تک به طور مکرر تقسیم می شود، و در نهایت به ایجاد یک توده ی لاستیکی متمایز از بافت منجر خواهد شد.

الگوهای رشد و درمان فیبروئید رحم متفاوت هستند – ممکن است به آرامی یا به سرعت رشد کنند یا در اندازه های یکسان باقی بمانند. بعضی از فیبرویدها از طریق اسپرد رشد می کنند و برخی ممکن است به خودی خود کوچک شوند. بسیاری از فیبروئیدهای موجود در دوران بارداری، بعد از حاملگی، کوچک شده و یا بعد از بارداری ناپدید می شوند، زیرا رحم به اندازه طبیعی خود باز می گردد.

عوامل خطر فیبروئید های رحم

بعضی از عوامل خطر شناختی برای فیبروم رحم، به غیر از زنانی از سن باروری وجود دارد. عوامل دیگری که می توانند بر رشد فیبروئید تأثیر بگذارند عبارتند از:

وراثت : این عارضه ممکن است در اثر سابقه ای خانوادگی ایجاد شود. مثلا اگر در خانواده ای مادر یا خواهر دچار فیبروئید باشند حتما آن خانم به این عارضه مبتلا خواهد شد.

رنگ پوست:  فیبروئید اغلب در زنانی که رنگ پوستشان تیره است بیشتر ظاهر می شود اما این کلام به این معنا نمی باشد که خانم هایی که رنگ پوست آنان روشن است به این عارضه دچار نخواهند شد.

متخصص زنان خوب در تهران

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

13 + 20 =